EN DECEMBRO CRIS CANALLA

Este mes os rabichos do club de lectura estamos a ler, Cris  Canalla unha  obra do escritor pontevedrés, Adolfo Caamaño Vázquez, nado en Barro en 1959.Licenciado en Xeografía e Historia, actualmente exerce coma mestre de Ensino Secundario no Colexio San Narciso en Marín. Colabora en varios xornais galegos como A Nosa Terra, El Correo Gallego, Faro de Vigo, La Voz de Galicia, e é fundador da revista de creación literaria Hidromel

.

Obra

Poesía
Poemario irlandés, 2000, Espiral Maior.
Poemario compostelán, 2006.
Narrativa
Soberano, 2004, A Nosa Terra.
Cris canalla: o instinto da liberdade, 2009, A Nosa Terra.

Literatura infanto-xuvenil
O paxaro do mel, 2006, Xerais.
Obras colectivas
O trazo aberto, 2002, Deputación de Pontevedra.
Alma de beiramar, 2003, Asociación de Escritores en Lingua Galega.
Cartafol poético para Alexandre Bóveda, 2006, Espiral Maior.

Premios
Premio de Relato Vila das Neves en 1991, por Frei Cibrán de Setados.
Premio Johán Carballeira no 1999, por Poemario irlandés.
Premio de poesía Concello de Marín no 1999, por Poemario compostelán.
Segundo premio de Relato Carlos Casares do Liceo de Ourense no 2002, por A cidade dual.
Premio de Microrrelatos Lonxa Literaria de Moaña no 2003, por Subsidio.
Premio Benito Soto da Asociación de Libreiros de Pontevedra ao mellor libro do ano 2004.
Premio de Poesía María Mariño no 2007.
Certame de Novela Curta do Concello do Valadouro no 2007.

O MARQUÉS DE SARGADELOS - LOBOS NAS ILLAS

       Antonio Raimundo Ibáñez Llano y Valdés, Marqués de Sargadelos, nado en Santalla de Ozcos (Asturias) o 17 de outubro de 1749 e falecido o 2 de febreiro de 1809.

      Foi un ilustrado que creou en Sargadelos o primeiro alto forno da industria española e unha fábrica de louza,con base en Ribadeo, onde chegou no 1768, impulsou a industrialización da zona, creando primeiro unha ferrería e logo toda unha industria en Sargadelos, na que chegou a fabricar armas e vaixelas finas. Igualmente, impulsou o comercio, que foi a base da súa fortuna persoal, tanto por mar como no interior da península, de liño e alcohol, e xestionou minas. Nos tempos da guerra da Independencia, os seus inimigos políticos e económicos conseguiron o seu linchamento en Dompiñor, Ribadeo, o 2 de febreiro do ano 1809, día no que tamén a turba entrou na súa casa en Ribadeo e saqueouna.

As súas fábricas en Sargadelos continuaron funcionando ata o ano 1875, sendo poxadas no 1878.

O título de Marqués foille outorgado tras a súa morte, seguindo na familia ata a actualidade.

O asasinato do creador de Sargadelos un artigo de Isaac Díaz Pardo

Segundo os poucos datos históricos que temos deste feito, hoxe cúmprense 200 anos de cando o marqués de Sargadelos fora arrastrado polas rúas de Ribadeo atado á cola dun cabalo.

¿Como se empezou a divulgar esta historia? Felipe Bello Piñeiro, pintor ferrolán, fixo algunhas decoracións en casas de Viveiro. Entre Viveiro e Cervo vivía unha rapaza coa que Bello Piñeiro entaboou un certo amor romántico. Ela era unha descendente de Antonio Raymundo Ibáñez, marqués de Sargadelos. Posiblemente foi ela a que levou a Bello Piñeiro ás ruínas de Sargadelos das que o pintor ficou prendido e profundamente namorado; con elas concibe un texto cheo de saudade e esperanza de que aquelas volvesen a traballar. O texto vai ver a luz en folletos da revista da asociación de artistas de Madrid e chéganos por dúas canles, a do mesmo Bello Piñeiro e a do inesquecible Manuel Ferrol, que conseguira retratar os textos e compoñéndoos seguidos figuraban como se fosen un libro. Non tardamos en facer a edición do texto de Bello Piñeiro Cerámica de Sargadelos, ao que se lle engadiu un prólogo, que penso o fixen eu.

Despois desto, co novo Sargadelos xa en marcha como obra do Laboratorio de Formas, fixéronse moitas investigacións e publicamos vinte libros con elas, mais a morte mesma de Ibáñez ficou sen documentar. O que se sabe foi transmitido de boca a boca, e así chegou a nós. Sábese que Ibáñez tiña moitos inimigos, empezando polo importante facendado Manuel Pedrosa, que tiña unha gran influencia e dominio na gran comarca de Cervo, e a quen o proxecto de Ibáñez lle resultaba unha competencia de prestixio intolerable. Por algúns datos, Pedrosa non estaba só e entre os seus asociados estaba a curia.

Non ben empezou a traballar a siderurxia de Ibáñez prodúcese o motín do 1798 co asalto ás fábricas e a desfeita de todo o que atoparon. Ibáñez puido salvarse esta vez saíndo por un portelo oculto do xardín. Pero nos máis interesados en queimalo tamén estaba o capelán que tiña Ibáñez ao seu servizo.

O odio contra Ibáñez non cesou e cando o da francesada apareceu unha boa ocasión para acusalo de afrancesado, pois ademais de formado na Ilustración era culto como os franceses. Ibáñez, sen tomar ás acusacións en serio, traballou como un gran patriota mandando barcos con munición a Cádiz para a defensa do exército.

Mais un exército mandado polo xeneral Worcester, acompañado de grupos iracundos enchidos de vinganza fernandina, entrou en Ribadeo e Ibáñez, que ocupaba un cargo na Xunta de Defensa, entre as falsas acusacións que viñan de Cervo e os odios que traían os liberadores non puido defenderse. Prodúcese entón o vil asasinato do marqués de Sargadelos. Worcester deixou tamén que as turbas fernandinas saquearan o palacio de Ibáñez e mandou deter á viúva e ás fillas de Ibáñez. A viúva morreu aos dous días. A envexa e a ambición duns cantos ignorantes acabaron cun home de 53 anos sabio e cabal.

CURIOSIDADES LOBOS NAS ILLAS

  RELATO : XOANA  DE  CASTRO  ATRAVESA  A  QUINTANA

           Xoana de Castro "A desamada", foi unha dama de ascendencia castelá do século XIV, da estirpe dos señores de Biscaia, e filla do primeiro señor xurisdicional de Monforte de Lemos, Pedro Fernández de Castro, precursor da saga do Condado de Lemos.

          Era de Fernán Ruiz de Castro "Toda a lealdade de España", III Conde de Lemos, e da malograda Inés de Castro. Viúva de Diego de Haro, casou en 1354 co rei don Pedro I, que a abandonou poucos días despois de verificado o matrimonio. Para que este se puidese celebrar, os bispos de Ávila e Salamanca declararon nulo que o rei contraera con Branca de Borbón. Dese matrimonio naceu don Xoán de Castela e Castro, designado no testamento do seu pai como herdeiro da coroa, en caso de falecemento dos fillos que tivera con María de Padilla.

         

O seu sartego está na catedral de Santiago de Compostela.

PARA SABER  MÁIS:  GALIPEDIA

CURIOSIDADES LOBOS NAS ILLAS

   RELATO    O  REVERSO:


   -  O cine  nos  anos  5O  supoñía a única maneira de alonxarse da realidade.
   -  O cinematógrafo era o único lugar público onde homes e mulleres podían estar xuntos na mesma sala.
   -  Foi unha gran década para o cine de Hollywood.



Algunhas esceas das películas que se poñían no cine Moderno, o cal a nosa protagonista vía do reverso.


SETE    NOVIAS    PARA   SETE   I RMÁNS

DANZANDO  BAIXO  A  CHUVA

CURIOSIDADES LOBOS NAS ILLAS

 

        RELATO:       O  GUILLÉN

CURIOSIDADES LOBOS NAS ILLAS

RELATO :  O  MOVEMENTO   BROWNIANO


            Neste relato ao protagonista gustalle moito  a  música de  " The Doors", grupo liderado polo carismático Jim  Morrison.
            Aquí tendes as cancións que se nombran no relato:


  LIGHT  MY  FIRE

WHEN  THE  MUSIC  OVER

THE   SOFT  PARADE

JIM  MORRISON

                          James Douglas "Jim" Morrison, nado o 8 de decembro de 1943 e finado o 3 de xullo de 1971, foi un cantante e escritor norteamericano, coñecido principalmente por ser o vocalista da banda de Los Angeles The Doors.

                       Naceu en Melbourne, Florida, foi un cantante e letrista da banda de rock, The Doors, rebelde, enfrontado á súa familia, de longa tradición militar, e ó poder, que o consideraban un disolvente dos principios éticos da sociedade norteamericana, está considerado un dos personaxes máis carismáticos do rock. É tamén autor de varios poemarios, un documental, unha curtametraxe e dous dos primeiros vídeos musicais ("The Unknown Soldier" e "People are Strange"). Morrison morreu ós 27 anos de idade en París dun ataque ó corazón, aínda que os rumores sobre a súa morte contribuíron ó mito que aínda envolve a súa figura.

Para  saber  máis:  GALIPEDIA

CURIOSIDADES LOBOS NAS ILLAS

             RELATOS:      HAI    VINTE    ANOS      E       A    LUZ    DO    DÍA    ESCURA

PUIG  ANTICH, SALVADOR:   

     Nado en Barcelona o 30 de maio de 1948 e finado na mesma cidade o 2 de marzo de 1974, foi un anarquista catalán, activo durante os anos sesenta e comezos do setenta, que morreu executado polo réxime franquista despois de ser xulgado por un Tribunal Militar e condenado como culpable da morte dun garda civil en Barcelona.

    Os episodios do maio francés de 1968 foron decisivos para que Puig Antich decidise implicarse na loita. A súa primeira militancia será en Comisións Obreiras e formará parte da Comisión de Estudantes do Institut Maragall. Ideoloxicamente axiña evoluciona cara a posicións anarquistas, que rexeitaban calquera tipo de dirixismo e xerarquía dentro das organizacións políticas e sindicais na loita da clase obreira cara a súa emancipación. Após iniciar estudos universitarios de Ciencias Económicas, fai o servizo militar en Eivisa onde é destinado na enfermería do cuartel. Unha vez licenciado, incorpórase á nova organización MIL, integrándose na parte armada. Participa, facendo de chofer, nas accións do grupo, que consisten xeralmente en realizar atracos a bancos. O botín destinábase a potenciar as publicacións clandestinas do grupo e a axudar ós folguistas e os obreiros detidos.

Puig Antich e os seus compañeiros movíanse con facilidade no mundo da loita clandestina e viaxaban a miúdo ó sur de Francia, onde se relacionaban con vellos militantes cenetistas.

En agosto de 1973, xuntáronse en Francia para celebraren o Congreso de Autodisolución do MIL. Ó mes seguinte, despois do atraco a unha oficina de La Caixa en Bellver de Cerdanya, comezaría unha forte ofensiva policial contra os militantes do MIL.

Primeiro caeron Oriol Solé Sugranyes e Josep Lluís Pons Llobet, e, a continuación Santi Soler, que foi detido, interrogado e torturado e remata por confesar os lugares de encontro clandestino dos seus compañeiros. O mesmo Santi Soler será empregado de trampa pola policía de paisano para deter a Xavier Garriga e Salvador Puig Antich. A operación, coidadosamente preparada, efectuouse o 25 de setembro de 1973 en Barcelona. Os dous anarquistas son detidos e, acto seguido no portal do número 70 da rúa Girona, ten lugar un tiroteo a consecuencia do cal Puig Antich ficou ferido e o novo garda civil Francisco Anguas Barragán resulta morto.

Encarceramento e execución:

        Puig Antich foi encarcerado, acusado de ser o autor dos disparos que causaron a morte a Anguas Barragán, e posteriormente xulgado en consello de guerra e condenado a morte por un réxime con sede de vinganza tralo atentado contra Carrero Blanco. En toda Europa organizáronse manifestacións pedindo a conmutación da pena capital, pero Francisco Franco mantívose firme e non concedeu o indulto. Salvador Puig Antich, de 25 anos, foi executado mediante garrote vil nunha cela do Cárcere Modelo de Barcelona o 2 de marzo de 1974 ás 9:40 horas da mañá.

Para saber máis:  wikipedia